EnseTıraşı

Bir zarar gelmesin diye üstlerine titrediğimiz canlarımız bizim. Hastalandıklarında uykularımızın kaçtığı, başlarında beklediğimiz, tüm hayatımızı onlara göre tanzim ettiğimiz, bizden bir parça…

Onlara gösterdiğimiz bu merhamet, Allah’ın içimize koyduğu kendi merhametinin bir parçasıdır. Bu merhamet vasıtasıyla onların kadrini, kıymetini biliriz. Kendi yavrularını bile yiyen hayvan türleri olduğunu biliyoruz. Belki varlığın iç dengesinde bir hikmeti olabilir. Mutlaka da vardır. Ancak bu denge için, bu hayvanların merhametsiz olmaları gerekir.

  Yavrularını merhametsizlikleri yüzünden yiyen hayvanlar… İşte bu, kıymet bilmemezliktir.

Çocuklarımız bizim için kıymetli oldukları için onların geleceğini düşünürüz. İyi bir meslek sahibi olsunlar, kendi ayakları üstünde dursunlar, kimseye muhtaç olmasınlar diye daha 5-6 yaşlarında hazırlığa başlar, tüm imkanlarımızı onlara seferber ederiz. Küçücük sıkıntılarını bile tespit eder, hemen gidermeye çalışırız. Onların sıkıntısı bizim sıkıntımız, onların rahatlığı ve mutluluğu bizim rahatlığımız ve mutluluğumuzdur.

Gelecek, bir mü’min için, ölümle sınırlı olan hayat olamaz. Geleceği böyle algılaması, onun imanıyla çelişir. Mü’min sonsuz hayatı düşünür. Onun için sonsuz hayat, sınırlı olan bu kısacık hayattan daha önemlidir. Öyleyse çocuklarımızın geleceği, niçin ölümle sınırlı olan bu hayat olsun ki.

Ayaklarına diken batmasın diye üstlerine titrediğimiz yavrularımız, cehenneme doğru sürüklenirken görmemezlikten gelmeyelim. Dünya hayatlarında iyi bir gelecek oluşturmak için, tüm imkânlarımızı seferber ettiğimiz gibi, onların ahiret hayatlarında da mutlu ve huzurlu olmaları için tüm imkânlarımızı seferber edelim.

Şöyle bir bakıyorumda çocuklarımızın ahiret hayatına olan hazırlıklarının çok ihmal edildiğini görüyorum. “Çocuklarınıza yedi yaşında namazı sevdirin” diyen bir Peygamber’e ümmet olan bizler, onlar büyüdükleri zaman kendi kendilerine namaz kılmalarını bekliyoruz. “Başörtüsü Allah’ın emridir. Kur'an'da emrettiği farz bir ameldir. Başörtüsü serbest bırakılmalıdır” diye zalimlerden medet dilenen bizler, kız çocuklarımıza tesettür bilinci yerleştirmek için ne yapıyoruz? Aldırmıyoruz…Büyüdüklerinde yalandan birkaç nasihat ediyoruz. ”Yavrum namazlarını da kılsan iyi olur”, “Kızım başını örtsen iyi olur”… İnanın, bunu çocuklarımızı kurtarmak için değil, kendimizi kurtarmak için yapıyoruz. “Ya Rabbi, ben ona namaz kılması gerektiğini söyledim, kızıma tesettürü hatırlattım” diyelim de huzur-u ilahide paçayı kurtaralım.

İçlerimiz, yavrularını yiyen hayvan suretine dönüşmüşte haberimiz yok. Çocuklarımız, cehennem ateşine doğru yuvarlanırken, ileriki hayatlarında tesadüfen İslamla tanışmalarını bekliyoruz. Çocuklarımız İslam kültürüyle değil, Aşk-ı Memnu kültürüyle yetişiyor. Ve biz çocuklarımızı yiyoruz. Hayvanlar gibi…

Çağrım şu ki ; çocuklarımızın namazlarına ve tesettürlerine dikkat edelim. Yemek yemek istemediklerinde nasıl onları ikna etmeye çalışıp, yemek yemelerini sağlıyorsak, onlar için yemeği önemsiyorsak, yemeksiz yaşayamayacaklarını düşünüyorsak, namazlarını ve tesettürlerini de önemseyelim. Namaz ve tesettürü artık hayatlarının bir parçası olarak algılamaları için ne gerekiyorsa yapalım. Onları, ebedi hayatta zorluklarla başbaşa bırakmayalım. Daha yaşları küçük demeyelim. On yaşına geldiklerinde çocuklarımız için çok geç olacak. Bu konuyu önemseyip tavrımızı ve ağırlığımızı koyalım. Yani onların kıymetlerini bilelim ve onlara merhamet edelim.

“Ey iman edenler, kendinizi ve ailenizi ateşten koruyun ki onun yakıtı insanlar ve taşlardır, üzerinde oldukça sert, güçlü melekler vardır. Allah kendilerine neyi emretmişse ona isyan etmezler ve emredildiklerini yerine getirirler.” (Tahrim Suresi 6.ayet)

“Ailene namazı emret; kendin de ona sabırla devam et. Senden rızık istemiyoruz; (aksine) biz seni rızıklandırıyoruz. Güzel sonuç, takvâ iledir. “ (Taha Suresi 132. Ayet)

“Mü'min kadınlara da söyle: «Gözlerini (harama çevirmekten) kaçındırsınlar ve ırzlarını korusunlar; süslerini açığa vurmasınlar, ancak kendiğilinden görüneni hariç. Baş örtülerini, yakalarının üstünü (kapatacak şekilde) koysunlar.” (Nur Suresi 31. Ayet)